بانکِ خواب

خواب را مثل یک بانک تصور کن. هر شب چند ساعت به آن می‌ریزی و هر روز خرجشان می‌کنی. عددهای اینجا فقط یک مثال است: اینکه هر کس چقدر خواب لازم دارد به خودش بستگی دارد؛ دربارهٔ خواب خودت از یک بزرگ‌تر یا پزشک بپرس.

خواب مثل بانک: شب واریز، روز برداشت. عددها فقط مثال است و نیاز هر کس فرق می‌کند.

خواب: شب $\uparrow$، روز $\downarrow$ (عددها مثال).

فرض کن بچه‌ای هر شب نُه ساعت خواب لازم دارد. در پنج شب مدرسه فقط هفت ساعت می‌خوابد. هر شب دو ساعت کم می‌آورد و در پایان هفته ده ساعت بدهکار است.

نیاز هر شب $\mathrm{۹}$ ساعت است. در شب‌های مدرسه خواب او $\mathrm{۷}$ ساعت است، یعنی هر شب $\mathrm{۲}$ ساعت کم، و پس از $\mathrm{۵}$ شب بدهی $D=\mathrm{۵}\times \mathrm{۲}=\mathrm{۱۰}$ ساعت می‌شود.

$n=\mathrm{۹},s=\mathrm{۷}$ (ساعت در شب)، پس $D=\mathrm{۵}(n-s)=\mathrm{۱۰}$.

آخر هفته، در هر کدام از دو شب، دو ساعت بیشتر از نُه ساعتِ همیشگی می‌خوابد. این فقط چهار ساعت از بدهی را پس می‌دهد، نه ده ساعت.

آخر هفته در هر شب $\mathrm{۲}$ ساعت بیشتر از $\mathrm{۹}$ ساعت، در $\mathrm{۲}$ شب: $\mathrm{۲}\times \mathrm{۲}=\mathrm{۴}$ ساعت پس داده می‌شود.

آخر هفته: $\mathrm{۲}\times \mathrm{۲}=\mathrm{۴}$ پس داده شد.

پس دوشنبه هنوز شش ساعت بدهکار است. نکتهٔ شگفت‌انگیز اینجاست: بدهی شب یکشنبه پاک نمی‌شود. به هفتهٔ بعد می‌رسد و یک صبحِ طولانی در رختخواب آن را صاف نمی‌کند. چند شب زودتر خوابیدن راهِ ملایم‌تری برای پرداختش است.

پس $D=\mathrm{۱۰}-\mathrm{۴}=\mathrm{۶}$ ساعت و $D>\mathrm{۰}$ است: دوشنبه هنوز بدهکار است. بدهی به هفتهٔ بعد می‌رود.

پس $D=\mathrm{۱۰}-\mathrm{۴}=\mathrm{۶}$، یعنی $D>\mathrm{۰}$: به هفتهٔ بعد می‌رود.